Myślałam, że już chyba usunę bloga. Potem stwierdziłam, że założę nowego i będę sobie dalej pisać swoje wypociny. Dlaczego? Bo wiele rzeczy mi się tutaj pozmieniało i szlag chciał mnie trafić. Ale jednak coś tam ogarnęłam.

Zmieniłam swoje logo. Mam zamiar jeszcze popracować nad menu, bo to mnie wyjątkowo denerwuje. W każdym razie blog działa dalej, ale parę rzeczy muszę zmodyfikować żeby to miało ręce i nogi. Zajmie mi to trochę czasu, bo jestem laikiem i sama muszę do tego dojść. Powiedzmy, że styczeń był miesiącem próbnym w nowym roku i zaczynam od lutego, którego nie lubię. Żeby nie było aż tak wesoło, to telefon też mi się już pierniczy. Mam wprawdzie od jakiegoś czasu nowy aparat w ramach abonamentu, ale nie znoszę zmieniać telefonu, bo i nie znoszę uruchamiać od nowa aplikacji. Nie mam cierpliwości. A do starego sprzętu jestem poza tym przyzwyczajona. Niestety zajechałam go już chyba całkiem i nie mam wyjścia – nowy pójdzie w ruch. Jakoś to ogarnę. Dobrze , że Pan Mąż się zna.

Zima w styczniu pojawiła się w Holandii i to taka (jak na te rejony) całkiem porządna. Jak ja się cieszyłam! Oczywiście nadal w trampkach biegałam i skarpetach – stopkach. Spotykałam mnóstwo bałwanów ulepionych i przez dorosłych i przez dzieci. Paraliż na drogach był, a jakże, ale odśnieżarki dawały radę. Tutaj każdy wie, że śnieg zaraz znika.

Mam sporo godzin na plusie, które muszę odebrać. Mnie tam pasuje, dlatego bez problemu wzięłam dzień wolny (piątek) i złożyłam choinkę i ogólnie dom posprzątałam. Ciężko mi jednak było się ogarnąć po świętach. Jak to jest, że kościół sobie wymyślił, że Jezus urodził się w grudniu a potem mamy Sylwester,  Nowy Rok i potem trzeba ruszać z kopyta. Wiadomo, postanowienia, zmiany, lepsze życie i co tam jeszcze się chce realizować… O tej porze przyroda śpi. Odpoczywa. A ludzie muszą inaczej. Bo trzeba się wziąć za życie od nowego roku. Dlaczego nie można tego zaczynać od wiosny, gdy wszystko się budzi? Człowiek od razu by miał większe chęci do działania a nie robienie rzeczy jak śnięta ryba, ledwo patrząc na oczy. Chyba sobie Sylwestra na wiosnę przełożę  🙂

Po wybuchach sylwestrowych, natknąć się można było na duże ilości pozostałości po fajerwerkach. Na zdjęciu wyżej widać nawet uszkodzony kosz na śmieci. Widziałam nawet znak drogowy rozwalony. Tym razem było więcej strat niż do tej pory. No ale teraz wszystko jest posprzątane i naprawione. W styczniu wreszcie został naprawiony nasz samochód. Jebło coś w skrzyni biegów. Mechanik miał termin dopiero w nowym roku, więc piątego biegu długo nie można było wrzucić. Nigdzie zatem nie jeździliśmy, bo na trasie 80km/h się nie pojedzie. Wycena naprawy, to aż 2000€. Koniec końców wyszło 1700. O trzy stówy mniej, chociaż nadal dużo. I tak zresztą wolimy iść do Holendra (mamy już sprawdzonego i dobrego mechanika), niż do Polaka, bo słyszeliśmy historie, jak to dymali innych rodaków na kasę a nawet perfidnie zamieniali części z nowych na stare.

Zainteresowałam się bardziej koreańską pielęgnacją. Skóra w zimie i po, nie wygląda super ekstra, szczególnie jak ma się 40 lat. Moja jest trochę przesuszona i poza tym źle spałam ostatnio, bo co rusz się budziłam i kusiło mnie, żeby patrzeć na zegarek. Najgorsze było ponowne zasypianie a po chwili dzwonił budzik. Człowiek nieprzytomny. Mam nadzieję, że teraz będzie lepiej. Zmęczona jestem tym styczniem, mimo że lubię tę ciemność i tę pogodę.

Ostatni weekend był na plusie, trochę słońca wyszło, więc i Holendrzy wyszli z domów. Najwyraźniej im też zima dokopała. Widziałam, jak przed kilkoma domostwami siedzieli przy grillach i koksownikach i zapalonych lampkach ogrodowych. Na przeciwko nas zrobiono też małe party i do 22:00 puszczali rocka, np Deep Purple „Smoke on the water” 🙂 Chyba w lutym, gdy będzie cieplej, też odpalimy grilla. Mam chęć gdzieś poza tym wyjść, jechać. Ileż można w chałupie siedzieć…

Moje storczyki w łazience ponownie zakwitły. Nie poddają się i co rusz wypuszczają nowe pędy z kwiatami. Tym razem zupełnie inne kolory. Dobrze im tam. Ogólnie prawie wszystkie rośliny w domu mają się dobrze. Ostatnio tylko aloesy zrobiły się ciężkie i jeden po prostu pękł. Nie dało się już nic zrobić.

Do następnego 🙂

Czekałam na koniec tego miesiąca. To były ostatnie podrygi roku. Należało wszystko zamknąć i w życiu i w pracy. I teraz ruszamy z kopyta dalej, bo mam kolejne plany.

Poprzedni rok był taki pół na pół. I były jego dobre strony i te kiepskie. Nie będę tutaj robić podsumowania roku. Będzie pokazany miesiąc w obiektywie. Jak zawsze. W pracy zakończyliśmy sadzenie nowych pomidorów i rozpoczęły się prace pielęgnacyjne. Większość ludzi wróciła do swoich krajów, do swoich domów. W tej chwili jest nas dziewięcioro pracowników plus dwóch szefów. Lubię, jak jest taki spokój. Zaczynamy pracę o godzinę ósmej, więc jest jeszcze ciemno. Przywiązywaliany rośliny do sznurków i niektórzy zakładali lampki czołowe.

Ja 24 grudnia miałam wolne. Mam sporo godzin na plusie, więc szef się zgodził, żebym została już w domu. Miałam czas, żeby wszystko ogarnąć i posprzątać. Ale już wcześniej zaczęłam oglądać filmy świąteczne. Coś tam sobie robiłam a w tle leciały różne komediowe i romantyczne filmy. Nie zdawałam sobie sprawy, że jest ich aż tyle.

Przeczytałam nawet przepis na świąteczny film i brzmiał on mniej więcej tak: ona/ on mieszkają i pracują w wielkim mieście i nie mają czasu na nic. Znajdują chwilę, aby wyrwać się na święta w rodzinne strony. Miło spędzają czas i spotykają swoją dawną miłość. Jest ok, dopóki nie pokłócą się o jakąś pierdołę. Ona lub on postanawiają wyjechać, ale w ostatniej chwili zmieniają decyzję. Na koniec jest całus i napisy końcowe 🙂 Okładki filmów w większości w kolorach czerwono- złotych. Te filmy nie są porywające i wysokich lotów, ale raz w roku można obejrzeć. Ja lubię popatrzeć na te pięknie wystrojone świątecznie domy.

Ptaszki na dworze dostały jedzenie. Cały czas przylatują sikorki a nawet rudzik. Dzisiaj widziałam srokę. W drewniany domek włożyłam słoik z masłem orzechowym z ziarnami m.in słonecznikiem. Ogólnie wyłożyłam trzy opakowania, które kupiłam w Lidlu.

Moje ptaszyska mają się dobrze, ale wiem że nie pasuje im ta pora roku. Późno wychodzą z klatki i wcześniej do niej wchodzą. Rozkręcają się, gdy wracamy do domu i nie są wtedy same.

W Jumbo znalazłam sernik. Nie wiem, czy on jest tylko na święta, czy cały czas. Muszę się zorientować. Jest przepyszny. Ser ma lekki smak cynamonu. Zawsze ta przyprawa pasowała mi do jabłek a tu niespodzianka: z serem jest bardzo dobry.

Podczas zakupów warzywnych u Turka, Pan Mąż stwierdził, że ma ochotę na kebaba. Ja nie rozumiem fenomenu tego dania, gdzie w Polsce jest on na każdym kroku. W Holandii też tego nie jem. A w takich przybytkach zawsze jest multum ludzi.

Za to podczas zakupów obserwowałam pewnego pieska. Siedział grzecznie przy drzwiach, przywiązany i czekał na właściciela. Nie reagował nawet na lekkie zaczepki innych klientów. Wypatrywał tylko oczami swojego pana. Psy w Holandii ogólnie są dobrze wychowane. Rzadko szczekają na obcych, bez smyczy chodzą grzecznie przy nodze. Popularne są tu szkoły dla psów.

Ja standardowo poszłam do kranu z oliebollen i kupiłam 4 sztuki zwykłych z cukrem pudrem i dwie sztuki dubai. W zeszłym roku dubai z kremem pistacjowym bardzo mi smakowały. W tym roku się nie popisali. Krem był mdły a pączki suche. Ale zjadlam, bo centów to nie kosztuje.

Zajrzeliśmy też do centrum ogrodniczego, żeby zobaczyć świąteczną makietę. I to była ostatnia chwila, bo pracownicy już ją rozmontowywali. Towar świąteczny był przeceniony. Kupiliśmy iglastą girlandę na poręcz schodów.

Były właściciel szklarni postanowił pozbyć się domu, w którym mieszka. Stoi on obok szklarni a do emerytury (czyli jeszcze chyba ten rok) będzie z nami pracował. Potem się wraz z żoną przenoszą do miejscowości obok. Kupili willę za ponad 2 mln €. Dom jest naprawdę okazały. Stoi pośród drzew, ma ogromny basen i ogród. Nie ma to jak taka emerytura za harówkę przez niemal całe życie. Właściciele szklarni zazwyczaj zostają milionerami a mimo to, ciężko im rozstać się z pracą.

W Sylwestra pracowaliśmy niemal do końca. Nie mieliśmy planów nigdzie wychodzić a tym bardziej kogoś zapraszać. W piżamach graliśmy w Globalistę.

Ja znalazłam na platformie filmowej „Smerfy”. Zupełnie o tym filmie zapomniałam. Włączyłam i nie rozczarowałam się. Z wioski zostaje uprowadzony Papa Smerf a reszta akcji dzieje się w Paryżu. Jednym z głównych bohaterów jest… brat Gargamela i widz poznaje historię Smerfetki.

W Sylwestra Holendrzy przeszli samych siebie. Co roku walą niemiłosiernie. Ale od tego roku rząd zabrania całkowicie fajerwerków i ludzi poniosło. Strzelali aż do 3 w nocy! Ja rozumiem, to tradycja i nie warto całkowicie zabraniać, ale wystarczy strzałów na max pół godziny. Fajerwerki były jak zawsze piękne. Szkoda tylko, że są po nich straty. U nas w mieście z dymem poszły 4 auta, pojawił się pożar w dwóch domach i jednym bloku mieszkalnym. Ludzie, to naprawdę debile.

Do następnego 🙂