Ale tylko na początku, bo potem się do nich człowiek przyzwyczaja. Nawet z czasem zachowujemy się tak jak oni. Ja tak przynajmniej mam.

Cechy charakteru Polaków, wiadomo jakie są. Nowo przybyli do kraju wiatraków często są zdziwieni zachowaniem lokalsów. Znam wiele osób, które się naśmiewają ze stylu bycia i życia Holendrów. I za każdym razem myślę sobie: skoro tak ci się nie podoba, to po co tu jesteś? Wychodzę z założenia, że jeśli żyjesz w jakimś kraju, to powinieneś chociaż spróbować żyć, tak jak tutejsi. Nie mówię o całkowitej zmianie, ale o detalach. Bo przecież wtedy i tobie i reszcie jest lepiej. A Holendrzy potrafią docenić to, że obcokrajowiec próbuje się zasymilować ze społeczeństwem, uczy się języka, pracuje, (a nie pobiera zasiłek dla bezrobotnych).

Skoro mowa o stylu życia Holendra, to mam 4 przykłady, które na początku i mnie zdziwiły, bo w Polsce są rzadko spotykane albo wcale. Tutaj jest to normą, ale w ogóle nie jest czymś złym. Wręcz przeciwnie. Dwie z tych rzeczy przydałyby się w Polsce.

Holendrzy nie tańczą. Za to lubią śpiewać. Niemal na każdej szklarni są głośniki i wali z nich holenderskie radio. Nieco się zdziwiłam, gdy usłyszałam pierwszy raz wydzieranie się Holendrów do wtóru z radiem. Znają dobrze język angielski, więc i znają różne przeboje. Jeśli wpadnie im jakaś piosenka w ucho, to w ogóle się nie przejmują, czy ktoś jest obok, czy mają dobry głos. Po prostu głośno śpiewają i pracują. A muszę przyznać, że głosy mają dobre. Kobiety dźwięczne a mężczyźni donośne. Ja nie śpiewam, bo po pierwsze nie lubię a po drugie mam głos jak świni kaszel. Więc to nie dla mnie. Druga sprawa, to taniec. Będąc nie raz w barze z muzyką na żywo, widziałam stojących i pijących Holendrów. Nikt nie skakał w rytm muzyki. No może niektórzy lekko się bujali. Ogólnie stoi się pod sceną, albo przy stolikach, pije i rozmawia. Mnie pasuje, bo tańczyć też za bardzo nie lubię. Nawet nie umiem 😆

Masz urodziny? Składają gratulacje twoim członkom rodziny. Pamiętam sytuację, gdy miałam urodziny a Gerda – kobieta pracująca z nami na magazynie powiedziała do Pana Męża: „Gefeliciteerd” czyli „Wszystkiego najlepszego” albo „Gratuluję”. Zdziwiliśmy się, bo przecież to solenizantowi się składa życzenia. Otóż nie tylko. Jeśli np czyjeś dziecko ma urodziny, gratuluje się też jego rodzicom i rodzeństwu. Druga sprawa, to ciastko. Pan Mąż kiedyś pracował przy bukszpanie. Na pierwsze śniadanie, oprócz kanapek, wyjął jakieś ciastka i poczęstował szefa. A on zdziwiony pyta, czy mąż ma urodziny. Pan Mąż z kolei też się zdziwił, bo przecież nie trzeba mieć urodzin żeby zjeść ciastko 🙂

Częste pytanie: „Alles goed?” Czyli, czy wszystko dobrze, w porządku. I tu sprawa powinna być jasna: Holender nie oczekuje, on wcale nie chce, żeby mu opowiadać o swoich problemach. Najlepiej odpowiedzieć, że tak, wszystko dobrze. Jak to wygląda w praktyce? Do pracy przychodzi się uśmiechniętym, z nastawieniem zrobienia swojego i wyjściem do domu. Praca, to nie czas na opowieści dziwnej treści i narzekanie na życie, czy marudzenie. Jeszcze nigdy nie widziałam, żeby Holendrzy w pracy rozkręcali jakieś dramy. Nawet jeśli coś ich trapi, mają chandry i problemy, czy zły dzień (kto tego nie ma?), to nie pokazują tego po sobie. Robią swoje, uśmiechają się, gadają o pierdołach i wracają do domów. Praca to praca, a nie fotel u psychologa. Tu się nie narzeka na choroby czy złe relacje w rodzinie. Niestety niektórzy Polacy tego nie rozumieją. Tacy zawsze widzą wszystko w czarnych barwach, nic im nie pasuje, mają mnóstwo problemów z dupy wyjętych, wymyślonych chorób i zawsze znajdą kogoś, kogo nie znoszą i muszą się z tym kimś kłócić. Ileż ja się takich sytuacji naoglądałam i nasłuchałam. Głowa mała. Dlatego Holendrzy z grzeczności pytają, czy wszystko dobrze, ale oczekują pozytywnej odpowiedzi, bo czyjeś problemy to nie ich sprawa. Skoro jesteś dorosły – radź sobie.

Nie znają cię, ale pozdrowiają na ulicy. I to jest fajne. Nie raz wychodząc rano z domu, spotykałam obcych ludzi na spacerach z psami, którzy witali mnie, mówiąc po prostu: dzień dobry. Też tak robię. Można powiedzieć też „hoi” albo „hallo”. Spacerując np w parku, można natknąć się na osoby, które pierwszy raz cię widzą (i odwrotnie) i pozdrawiają cię z uśmiechem. W Polsce, jeśli kogoś nie znasz, nie odzywasz się nic. A przecież dobre wychowanie nakazuje np powiedzieć choćby „dzień dobry” wchodząc do windy pełnej obcych ludzi.

W ogródku małe zmiany. Nie ma już choinki. Niestety schła w zastraszającym tempie i trzeba było ją wyciąć. Posiane rośliny powoli wschodzą a tulipany przekwitają. Jaśmin ma małe pączki a agrest owoce.

Do następnego 🙂

Dzisiaj słonecznie w Zuid Holland. Nawet rano się dało wyjść bez kurtki, której potem zapomniałam zabrać z pracy. Dzisiaj też mieliśmy drugi egzamin z języka holenderskiego. I udało mi się nawet powiedzieć coś innego, niż zamierzałam.

Trzeba było opowiedzieć o swojej wymarzonej pracy. Wszystko szło ładnie, pięknie aż dotarłam do niemal końca. Chciałam powiedzieć, że najpierw muszę zrobić odpowiednie kursy, żeby móc wykonywać zawód. Wyszło mi, że muszę zrobić kursy i potem wszystko popsuć 😳 Jakim cudem? Nie wiem, ale musiałam mówić od nowa 😀 Tam, gdzie mieliśmy lekcje, ruszyła produkcja roślin. W tym miesiącu można już kupić np bratki.

Młodziutkie warzywa i zioła też już są. W zeszłym miesiącu były zresztą „drzwi otwarte” wszystkich szklarni wokoło. Ludzie mogli wejść i zobaczyć, jak wygląda praca, co się produkuje itp. Atrakcji dla dzieci też podobno nie zabrakło. W naszej „szkole” stanął nawet taki wiatrak:

W miejscowości obok- Brielle, odbywał się festyn z okazji wyzwolenia miasteczka spod rąk Hiszpanów. Organizuje się taki co roku. Pojechaliśmy z Panem Mężem zobaczyć, co tam się dzieje. Parady i stragany z pamiątkami były około godziny 11:00-12:00. My byliśmy po południu i zastaliśmy mnóstwo ludzi w barach i przed. Holendrzy świętowali z pompą. Jak wygląda taki festyn? Domy ozdobione są siatkami rybackimi i różnymi napisami. Mieszkańcy są przebrani w dawne stroje a piwo leje się strumieniami.

Stragany się zwijały, ale udało mi się kupić wypalany w drewnie statek. Zawisł w salonie.

W mieście zakwitły magnolie. Jest ich tu mnóstwo. To chyba najpopularniejsze drzewo w Hellevoetsluis.

Rzadko zaglądamy do supermarketu Jumbo, ale ostatnio się zdarzyło. Zajrzałam na dział z winami i wzięłam z półki pierwsze lepsze. Okazało się bardzo dobre. Lubię wytrawne wina, takie żeby gębę wykrzywiło. To takie jest. A w Lidlu znalazłam świetny dip pomidorowy do krakersów.

W kwietniu był też oczywiście Dzień Króla, czyli najważniejsze święto w Holandii z licznymi paradami i koncertami. Mnóstwo osób ma wolne od pracy. My pracowaliśmy do 12:00. W naszym mieście odbywa się co roku pchli targ. Zresztą w wielu miejscowościach takie są i wtedy handlują nawet dzieci. W tym roku dzieciaków było mnóstwo i w większości można było kupić zabawki. Nic ciekawego nie znaleźliśmy, więc poszliśmy na pizzę.

W parkach pojawiło się ptactwo z młodymi:

Rozmrożone, uzbierane wcześniej grzyby w Polsce przydały się wreszcie na sos, który chodził mi po głowie od dawna. Wyszedł pyszny.

Do następnego 🙂

Nie jest to dosłownie taki typowy sklep z warzywami, jakich mnóstwo w Polsce. Jest to sklep turecki. Ostatnio został nawet przebudowany i powiększony. Chodzimy tam często po owoce i warzywa.

W środku znajduje się standardowo kebab, ale ja tego nie jem, bo po prostu nie lubię. Oprócz tego są regały z dużym wyborem tureckiego pieczywa i innych produktów: od ryżu, przez marynowane papryki, słodycze, po sery. Tam zaopatruję się w zieloną herbatę, bo lepszej nie piłam. Na zewnątrz pod parasolami znajdziemy szeroki wybór warzyw: rzepy, buraki, paprykę czy kiełki i owoców: arbuzy, melony, truskawki. Zioła też są i przyprawy. Lubię ten sklep.

A teraz do rzeczy. Chodzi o ceny. Gdy dzwonię do Polski, to często słyszę narzekanie, że wszystko podrożało. I ilekroć mówię, że w Holandii też zrobiło się drożej, to zero reakcji. Tak jakby tylko w Polsce ceny podskoczyły. Otóż nie tylko. Ostatnio z ciekawości weszłam na stronę internetową (popularną do kupna mieszkań). Do wynajęcia domy i mieszkania też są. Gały wywaliłam, gdy zobaczyłam o ile podniosły się czynsze. Gdy my wynajmowaliśmy mieszkanie, płaciliśmy prawie 800€ / miesiąc + opłaty typu gaz i woda. Teraz w naszej okolicy za mniej niż tysiąc, nic się nie znajdzie. Taniej jest (o dziwo) w Rotterdamie. Gaz i benzyna też w górę. No i wiele produktów spożywczych jest droższych. Szkoda, że nie trzymałam paragonów, bo teraz bym porównała zakupy z Lidla. Ostatnio musieliśmy podskoczyć właśnie do „Turka”, bo brakło warzyw na zupę. Zazwyczaj kupujemy to samo, czasem coś więcej. Przed podwyżkami cen płaciliśmy za zakupy zazwyczaj około 19€.

Na paragonie nie ma niestety wydrukowanych nazw produktów. Jest wyszczególniona cena za sztukę lub kilogram i cena, którą zapłaciłam. Co kupiliśmy: jajka- 30 sztuk, akurat były w promocji, bo kosztowały 3€

Marchewka była nieco przywiędła, ale trzeba było wziąć. Do tego, jak zwykle 2 pory, rzodkiewka, natka, papryką i cytryny.

Do koszyka trafił też seler i dwa kalafiory i pamiętam, że one w sumie kosztowały 6€. Dorzuciłam też 4 tureckie wafelki, które okazały się pyszne. Dwa kokosowe (niezbyt słodkie, jak polska Princessa) i dwa orzechowe, w smaku podobne do Prince Polo.

Nasze zakupy zazwyczaj wyglądają bardzo podobnie. Wcześniej, zamiast wafelków brałam np winogrona lub mandarynki. Zdarzała się połówka arbuza. Warzywa niemal cały czas te same. I zauważyliśmy, że teraz płacimy trochę więcej. Nie jest to może ogromną suma, jak na holenderskie zarobki, ale różnicę widać. Jak już wspomniałam: wcześniej było około 19€ a teraz:

Mam pomysł, żeby zrobić wpis o cenach popularnych warzyw i owoców. Chcę pokazać, jak to teraz tu wygląda i można porównać do tych w Polsce.

Do następnego 🙂

To słowa holenderskiej naukowiec, która też jest pisarką- Louise O. Fresco. O co dokładnie chodzi? O to, że Holendrzy postanowili bardziej zadbać o środowisko. Chcą osiągnąć w tym temacie jeszcze wyższy poziom.

To, że jeździ się tu głównie rowerami, co jest zdrowsze i dla ludzi i dla środowiska, to wiadomo od dawna. Ale nie o rowerach będzie mowa, bo to temat długi i na inny wpis. Na początek napiszę, że w szkole oprócz języka, uczymy się o życiu w Holandii (m.in o rządzie, organizacjach, tolerancji). Jednym z zadań było wypunktowanie rzeczy z naszej pracy, które są przyjazne środowisku. Można je określić słowem „duurzaam”, czyli coś zrównoważonego, względnie przyjaznego dla środowiska, oszczędzającego zasoby. Słowo to, często można usłyszeć w radio. I jest kilka rzeczy, które są duurzaam. Po pierwsze nie mamy na kantynie naczyń plastikowych. Wszystko jest szklane- od kubków, do talerzy. Sztućce metalowe. Jest zmywarka. Zero papierowych ręczników. Wszystkie ściereczki i ręczniki do rąk są takie, jakie mamy w domach i prane w pralce energooszczędnej. Zresztą nasze ubrania też. Nie przynosimy ich do domu (tu głównie chodzi o wirusa). Gdy sprzątam magazyn, szefowa zawsze przynosi mi reklamówkę wypchaną ścierkami zrobionymi ze starych t-shirtow swoich dzieci. Wiem, że są kantyny, gdzie stoją automaty do kawy z plastikowymi kubkami. Ile to jest śmieci…

A jak Holendrzy radzą sobie z ochroną środowiska? Idzie całkiem dobrze. Wymienię kilka rzeczy, które można zauważyć. Przede wszystkim kaucja za plastikowe butelki. Władze Holandii chcą, by 9/10 butelek trafiało do recyklingu. Najpierw były to duże butelki PET (0,75l) i 25 centów za sztukę. Od 2021r można zwracać też małe butelki. Dąży się do zmniejszenia ilości odpadów komunalnych, liczba plastikowych śmieci maleje, bo są zwroty do 80%. Butelki wrzuca się do specjalnych automatów, które są w każdym supermarkecie. Okrągły otwór na plastiki, a na dole „właz” dla kraty z butelkami po piwach. Po naciśnięciu przycisku, wyskakuje bon na którym widnieje kwota, którą odliczy pani kasjerka od zakupów.

W każdym markecie są też pojemniki podzielone na dwie części: zużyte baterie i żarówki. Oprócz tego miejsca przeznaczone na tekturowe pudełka po towarach. Ludzie używają ich jako torby na zakupy, lub zabierają do domu, bo przydają się do pakowania różnych rzeczy.

Specjalne pojemniki przy centrach handlowych i supermarketach. Jest ich kilka i są podzielone na papier, plastik i szkło (białe, zielone, brązowe). Niejednokrotnie czytałam w internecie, że dzielenie szkła na kolory nie ma sensu, bo i tak wszystko wpada do jednej komory. Nie wydaje mi się. Kiedyś (wyrzucałam słoiki) i kontener był popsuty. Z ciekawości zajrzałam do środka i był wyraźny podział na trzy części.

Wspomnę tutaj o pojemniku „restafval”.Do niego wrzuca się to, co nie poszło do kontenerów recyklingowych. Ale nie jest to takie proste, bo pojemnik jest szczelnie zamknięty a do jego otwarcia potrzebna jest specjalna karta, na której zapisywane jest otwarcie i zamknięcie. I nie za darmo, bo to 1,20€. Niby nic, ale w ciągu roku sumka się uzbiera. U nas na osiedlu jest taki jeden i widzę że ludzie korzystają. Widzę też, że każde domostwo posiada 3 kontenery: niebieski na papier, zielony na odpady zielone i czarny na resztę. Trzeba pilnować, aby odpady były umieszczone w odpowiednich pojemnikach. Inaczej grożą mandaty za nieprzestrzeganie segregacji i służby komunalne mogą nie opróżnić kosza. Kiedyś mieliśmy czarny kontener wypchany po brzegi i trochę się nie domykał. Został opróżniony, ale zawieszona była kartka z informacją, że musi być domknięty, inaczej nie będzie opróżniony.

Kosze na śmieci dla rowerzystów. Mają odpowiedni kształt, żeby łatwo było wyrzucić śmieci.

Ubrania. Czytałam, że przemysł odzieżowy emituje więcej CO2 niż lotnictwo i transport morski. I nachodzi mnie taka myśl: po jaką cholerę te wszystkie celebrytki tworzą swoje marki odzieżowe i jednocześnie gadają o ochronie środowiska? Ciuchów jest od groma. I wiem, że nigdy nie kupię od takiej osoby nawet chusteczki do nosa. Wiele swoich ubrań się pozbyłam. Mam te naprawdę potrzebne. W Polsce jak i Holandii są specjalne kontenery na tekstylia. To w nich wylądowały moje ciuchy.

Można też oddać do kringloopa. Tam znajdziemy fajne rzeczy z drugiej ręki i jest to tu popularne. Co nie znaczy, że każdy Holender tam kupuje. Niektórzy lubią Action, gdzie chińszczyzna rządzi i przyznają się bez problemów, że balony urodzinowe kupują na Alliexpress.

Kilka słów o kanałach. Płaci się tu wysokie podatki, żeby było czysto. Wiadomo, w miastach w kanałach znajdziemy śmieci, nawet dużych gabarytów. Rowery i wózki sklepowe to norma. U nas w miejscowości i okolicach kanały są regularnie czyszczone i rolnicy korzystają z ich wód do podlewania pól. Kolejna rzecz: nie ma rozwijającej się betonozy. Parki i zieleń miejska wszędzie. Utrecht jest przykładem. Dodatkowo, na dachach przystanków autobusowych sadzone są rośliny dla pszczół. To cieszy, bo ileż to razy czytałam o niszczeniu/ paleniu pasiek np w Polsce. Nie pojmuję, jak ludzie mogą być tak głupi i podli!!! Wiadomo czym to grozi.

Popularne są tu też panele fotowoltaiczne. Holandia jest jednym ze światowych liderów jeśli chodzi o ilość paneli na dachach. Wzrost cen energii doprowadził do tego, że ludzie decydują się je zakładać, z tym że teraz czas oczekiwania jest dłuższy, bo od 8 do 14 tygodni. My też w to wchodzimy. Gmina pożycza pieniądze. Złożyliśmy wniosek. Firma wyliczyła nam 4 panele za prawie 5 tysięcy. Będziemy spłacać je po 30€ przez kilkanaście lat. Czekamy na odpowiedź z gminy.

Co jeszcze robimy dla lepszego środowiska? Są to drobiazgi, ale jednak. Przede wszystkim nie śmiecimy. Plastikowe butelki oddajemy do recyklingu. Segregujemy śmieci jak nakazano. Nie zużywamy dużo wody, bo kąpiele są krótkie. Na zakupy bierzemy swoje szmaciane torby, lub wielkie papierowe z Lidla. Są wytrzymałe. Ja zrezygnowałam z jednorazowych wacików. Dobra decyzja. Światło nie pali się niepotrzebnie. Nie mamy suszarki do prania. Wolę jak samo schnie, bo w domu ładniej pachnie 🙂 Nie kupuję wody. Mam jedną butelkę, do której leję kranówę, bo tu jest pyszna. Czasem Pan Mąż kupuje sobie wodę gazowaną. Wtedy plastik idzie do automatu. Nie kupujemy niepotrzebnych klamotów. To są małe kroki, ale jednak zbiera się ich sporo 🙂

Do następnego 🙂

Kolejne święta spędziliśmy w Holandii. Nie pamiętam, kiedy ostatni raz byliśmy w Wielkanoc w Polsce. Tutaj nie obchodzimy jej dokładnie tak, jak w ojczyźnie.

Przede wszystkim nie ma tutaj tradycji chodzenia z koszyczkiem do kościoła. Słyszałam, że gdzieś tam odbywa się świecenie pokarmów dla Polaków, ale nas to nie interesuje. Nie posiadamy małego koszyczka, ale w polskich sklepach można się bez problemu zaopatrzyć np w baranka czy babeczkę. W sobotę było ciepło i słonecznie, więc wyszliśmy na zewnątrz żeby zrobić porządki w ogrodzie i przed domem. Pan Mąż wziął się za chwasty. Kupił wcześniej w Actionie sprzęt, który ma usuwać chwasty. Podłącza się to do prądu, wydziela się ciepło i chwasty więdną. Uważam, że więcej z tym roboty niż pożytku. Stoi się z tym czymś nad chwastem, stoi i stoi, powietrze gorące dmucha, dookoła śmierdzi spalenizną a chwast uschnięty zostaje i i tak trzeba go wyrwać. Bez sensu. Koniec końców chwasty zostały usunięte ręcznie. Wyniosłam wrzosy na tył domu, a obok drzwi wejściowych zostawiłam iglaka w donicy, nowo kupioną chortensję i poustawiałam bratki i niezapominajki. Do tego jeden krasnoludek i jest wiosenne.

W domu też znalazło się kilka świąteczno- wiosennych dekoracji. Mimo, że nie obchodzimy tych świąt typowo, to jednak zawsze staram się żeby nie brakło kurczaka, czy jajek.

Kupiłam w polskim sklepie farbki i naklejki na jajka. Skorzystałam tylko z farbek. Nie chciało mi się kleić. Wrzuciłam 4 białe jajka do barwników. Wyszły delikatne kolory i takie też chciałam, bo moim zamysłem było namalowanie na jajkach twarzy. Pomysł zaczerpnięty z internetu i poniżej efekt 🙂

Nie robiliśmy śniadania wielkanocnego. Wspólnie z parą znajomych ustaliliśmy, że czas na pierwszego w tym roku grilla, tym bardziej że pogoda dopisała i w słońcu było wręcz gorąco. Pan Mąż zajął się szaszłykami a ja zrobiłam żur z białą kiełbasą.

Była też zwykła, cienka kiełbasa, sałatki i faszerowane jajka. Znalazłam w zamrażarce paluszki krabowe surimi. Wpadłam na pomysł zrobienia z nich nadzienia do jajek. To byłoby coś innego. Posiekałam paluszki, żółtka rozgniotłam widelcem, doprawiłam solą i pieprzem, wymieszałam z odrobiną majonezu i farsz gotowy. Okazał się bardzo smaczny. Na wierzchu położyłam kapary.

Pomysł na sałatkę zaczerpnięty z TikToka okazał się strzałem w dziesiątkę. Dawno nie jadłam tak dobrej sałatki z selerem naciowym ze słoika. Potrzebny jest słoik selera, 2-3 jajka na twardo (w kostkę), ogórek konserwowy (w kostkę), żółty ser starty, wędlina drobiowa (w kostkę), kukurydza z puszki (opcjonalnie, bo tego w oryginalnym przepisie tnie było), majonez, sól i pieprz. Wyszła pyszna mieszanka.

Poniedziałek wielkanocny leniwy i wolny od pracy, tak jak w Polsce. To znaczy nie wszyscy, bo np Lidl w święta otwarty. To Śmigus Dyngus, który bardzo lubię, więc o 6:00 rano było lanie wodą. Pan Mąż pierwszy mnie zaskoczył. Lany Poniedziałek, więc słońce zniknęło, od rana chmury i wreszcie pojawił się deszcz. Do następnego 🙂

Dziwny ten miesiąc był. Ni to zima, ni to wiosna… Drzewa wypuściły mnóstwo pąków, wszędzie żółto od żonkili, ale słońca brak, deszczu ogrom i czasem rano przymrozek.

Kurtkę zimową odłożyłam. Wystarczy. Za to przydał się nie raz parasol, bo dawno tak mokro tu nie było. Jak nie ulewa, to mżawka. Lubię deszcz, ale już prawie człowiek zgnił. Za to wracając z Belgii, widoki fajne:

Początki wiosny, czyli żonkile nad kanałami, konie i paw z drewna.

Założyłam sobie TikToka. Wiem, już dawno stał się jednym z ważniejszych mediów społecznościowych, ale ja zawsze jestem z takimi rzeczami do tyłu. Obserwuję kilka ciekawych osób, w tym prowadzących lekcje holenderskiego. Ale oprócz przydatnych rzeczy, znajdują się tam też głupkowate aplikacje. Jakie? Ano np do zrobienia twarzy Jasia Fasoli 🙂 Czego to ludzie nie wymyślą… Planuję post z kontami, które obserwuję na Instagramie i TikToku. A to ja:

Podczas spacerów lubię oglądać dekoracje i rośliny przed domami Holendrów, bo mają fajne pomysły.

Czarny kogut szwendający się z kurami, czyli jak to się mówi: „ze swoim haremem” chociaż harem to w ogóle coś innego.

Coraz bardziej czerwono. Do pełnego zbioru jeszcze trochę daleko. Już w domu mam z pracy kilka pomidorów, bo te tylko mi smakują. Może dlatego, że za darmo…? 😀

W kwiaciarniach mnóstwo wielkanocnych ozdób i stroików:

Mamy w mieście jedną taką ładną ulicę. Jest mnóstwo zieleni, duże piękne domy (ale nie z tych nowoczesnych) i zawsze są tam wyeksponowane przydomowe ogródki. Jest na co popatrzeć. Ostatnio przed jednym z takich domów stanęła sporych rozmiarów drewniana świnia.

A tu podczas zajęć praktycznych w szkole. Było akurat o owadach (głównie o szkodnikach pomidorów) i to akurat mnie najmniej interesowało. Łapałam za to nowe słówka.

Miałam urodziny. Wymyśliłam sobie, że z tej okazji kupię jedną babeczkę (tort to za dużo), świeczki- cyfry i sobie zdmuchnę. Wspomniałam o tym Panu Mężowi a potem zapomniałam. W dzień urodzin poszedł do sklepu (pod pretekstem kupna piwa) i wrócił z babeczką i dużą świeczką ( cyfr nie było) i kazał mi dmuchać 🙂

Pewnego dnia rano, na pasach spotkaliśmy takiego jegomościa 🙂 Nawet nie miał zamiaru się ruszyć. Stał sobie tak i nawet przejeżdżające auta mu nie przeszkadzały 🙂 Na ptaki tu trzeba uważać. Kaczki spacerujące po ścieżkach rowerowych, łabędzie na drogach, to tu norma.

A na sam koniec mina porannej kawy, kiedy zobaczyła jaka paskudna pogoda za oknem 🙂

Do następnego 🙂

Jedynym z najpopularniejszych supermarketów w Holandii jest Albert Heijn. Trzeba też zaznaczyć, że jest to niderlandzki market, powstały właśnie w tym kraju. Jego nazwa charakteryzuje się niebieską czcionką.

Ma opinię dosyć drogiego sklepu, ale idzie za tym jakość produktów. Poza tym jest tam zawsze czysto i towar należycie poukładany. Jego nazwa pochodzi od założyciela i jest z tym związana ciekawa historia. Ale zanim ją opowiem, to napiszę kilka słów o produktach. Ale nie holenderskich a polskich. Właśnie w „Albercie” znajdują się z nimi trzy regały. Jest to spożywka, którą znajdziemy w każdym polskim sklepie. Nie znalazłam jednak informacji dlaczego akurat Albert Heijn zdecydował się na nasze produkty.

Trochę historii

W 2011r zmarł Albert Heijn. Jego dziadek (także Albert) dał imię największej i najpopularniejszej sieci supermarketów w Holandii. Albert Heijn senior urodził się już zamożny. W dniu swojego ślubu, w 1887r jego ojciec – Jan podarował mu sklep spożywczy we wsi Oostzaan koło Zaandam. Po ojcu odziedziczył też 60 tys guldenów. Jego żona Neetje de Ridder była córką bogatego margrabiego grobelnego (holenderska posada prezesa zarządu gospodarki wodnej w danym regionie kraju), który pozostawił córce 21 tys guldenów. Interesy szły dobrze i 8 lat później Albert otworzył nowy sklep w Purmarend. Rozpoczął także produkcję wyrobów spożywczych. W domu rodzina piekła ciasteczka a na zapleczu palono kawę i sprzedawano ten towar z powodzeniem w sklepie.

W czasie I wojny światowej Albert jeździł limuzyną Buick, oddzielony od kierowcy ścianą. Swojemu wnukowi nie żałował prezentów (projektor filmowy, kawalerka w Amsterdamie lub domek letniskowy w Bergen an Zee). W wieku 55 lat w roku 1920, przekazał sieć sklepów swoim dzieciom- Janowi i Gerrit Heijn. W roku 1927 sieć liczyła 107 sklepów i obchodziła 40lecie istnienia.

Po wojnie siecią sklepów kierował wnuczek założyciela (syn Jana i Gerrit)- Albert Junior (zm. w 2011r). Podpatrując Amerykanów, w 1952r otwarto pierwszy samoobsługowy sklep w Schiedam (dla porównania: w 1962r otwarto taki sklep w Polsce, w Białymstoku – Supersam). Wydawano nawet miesięcznik AllerHande- gratis dla klientów a w latach 60tych wprowadzano coraz więcej własnych marek. W 1978r powstało przedsiębiorstwo handlowe Ahold, pod którym znajdują się m.in sklepy monopolowe Gall &Gall, drogerie Etos, Albert.nl.

Albert Junior rozstał się z firmą w 1989r po tragicznych wydarzeniach. We wrześniu 1987r Holandią wstrząsnęła wiadomość o porwaniu brata Alberta- Jana Heijna. Porywacz- 45letni bezrobotny inżynier zaplanował precyzyjnie porwanie i w jego dniu zamordował Jana w lesie koło Arnhem. Porywacz- skontaktował się z rodziną zadając okupu w wysokości 7,7 mln guldenów (3,5mln €). Po zapłaceniu okupu kontakt z porywaczem się urwał. Dopiero w 1988r policja aresztowała mordercę śledząc źródło wydawanych z okupu pieniędzy. Sprawca wskazał miejsce, gdzie zakopał ofiarę.

Albert Heijn ostatni raz odwiedził sklep w Zaanse Schaans i powiedział, że największą różnicą między wcześniejszym sklepem a dzisiejszym jest to, że kiedyś wszystkie artykuły sprzedawano luzem. Dzisiaj wszystko jest popakowane i najlepiej sprzedają się produkty stojące na półkach na wysokości oczu klienta.

Dzisiaj chyba w każdym centrum handlowym znajduje się AH zwany też „appie”. Holandia liczy 850 tych marketów. Koncern Ahold jest też posiadaczem internetowego Bol.com. W 2019r AH posiadał 35% holenderskiego rynku supermarketów. Na drugim miejscu stoi sieć Jumbo, dalej Lidl i Aldi. Ahold wszedł na polski rynek w 1995r i rozrósł się zakładając sieć 179 sklepów Albert i 26 marketów Hypernova. W 2008r Ahold sprzedał wszystkie sklepy w Polsce za 375 mln € francuskiemu Carrefour.

A to polskie produkty w Albercie:

soki Tymbark- 0,99€

polski i pyszny wafelek Prince Polo – 0,79€

zupki „chińskie” Amino- 0,99€

flaki wołowe „Pudliszki”- 3,59€

słoiki firmy Pamapol: gulasz wieprzowy- 4,35€, fasolka po bretońsku -3,29€, pulpety w sosie pomidorowym- 3,29€, gołąbki -2,99€

słynny pasztet z kogutkiem z pieczarkami, pomidorami i drobiowy- 1,09€

sałatki obiadowe „Edmal” np kiszona kapusta z marchewką – 2,29€

musztarda sarepska firmy „Roleski”-1,29€

chrzan „Krakus”- 1,39€

smalec z mięsem „Pamapol”-2,19€

buraki tartę z chrzanem „Edmal”- 1,49€

makaron Lubelski jajeczny (nitki)- 1,49€

piwo Warka strong- 1,69€

Żubr – 1,85€

Dębowe- 1,85€

To nie są oczywiście wszystkie produkty. Zrobiłam zdjęcia tylko niektórym dla przykładu 🙂 Zauważyłam, że największym powodzeniem cieszą się piwa, słodycze i sałatki obiadowe.

Do następnego 🙂

We czwartek przywiozłam do domu nowe rośliny. Kupiłam je w centrum ogrodniczym, tam gdzie mamy lekcje. Widziałam, że uprawa nowych roślin już ruszyła a na sprzedaż było mnóstwo bratków.

Dzisiaj pracę skończyliśmy około 12:00, więc zaplanowałam, że posadzę nowe kwiatki do doniczek. A dokładniej, do drewnianych skrzynek i koszyków z zeszłego roku. Kupiłam sześć sztuk różnokolorowych bratków za 5€ i dwie rośliny o drobnych niebieskich kwiatkach. Wydawały mi się znajome. Myślałam, że to niezapominajki i dla pewności sprawdziłam w aplikacji. Dobrze myślałam. Już zapomniałam, że takie kwiatki istnieją a są przecież naprawdę ładne.

W Lidlu dotrwałam jeszcze begonię i sparaxis trójkolorowy. Begonia poszła do wiszącego koszyka a sparaxis podzieliłam na dwie części, bo sporo cebulek było. Posadziłam trochę pod płotem i trochę pod drzewem. Mam nadzieję, że coś wyrośnie, bo to ładna roślina.

Część bratków i niezapominajki ostatecznie zostaną przeniesione przed drzwi wejściowe. Z tym, że najpierw trzeba zrobić porządek, czyli zgrabić suche liście, wyrwać chwasty, zamieść chodnik. W tej chwili piździ okrutnie, że łeb chcę urwać i co jakiś czas pada. Zresztą od tygodnia. Musiałam wszystko w ryzach trzymać, gdy przesadzałam bratki, bo wiatr przeszkadzał. Poczekamy do lepszej pogody.

Agrest i jaśmin wypuszczają listki, tulipany pąki a szafirki wybiły w górę po obcięciu liści.

Nie kupiłam nowej ziemi. Używam często tej z zeszłego roku. Pod płotem robię kopiec ze starej ziemi. Jest przeze mnie oczyszczona i spulchniona przez dżdżownice. Fiołki, bratki i inne rośliny ogrodowe dobrze na niej rosną.

A to kilka zdjęć ze szklarni centrum ogrodniczego:

Do następnego 🙂